En… wordt er geflund bij de Damloop?

Normaal lees ik het blad Runner’s World niet. Maar nu wel. Het septembernummer kocht ik in de losse verkoop omdat ik erin sta. Voor de rubriek ‘Voorlopers’ vroegen ze mij vooruit te blikken op de Dam tot Damloop. Maar dat terzijde. Het gaat om de coverstory. Een artikel over een recent Brits onderzoek naar de nieuwste looptrend: flunnen.
Flunnen is flirten en runnen tegelijk. Nog nooit bij me opgekomen. Ik voelde direct dat ik iets miste toen ik de ‘naakte cijfers’ zag en las over het aantal keren seks per week en ‘naakte plekjes’.
Hardlopen en flirten is voor mij geen logische combinatie. Dat is nu eenmaal zo gegroeid. In mijn jeugd nam mijn vader me mee naar hardloopevenementen. Hij liep de halve marathon, ik de korte afstand. Daar stond ik dan, als twaalfjarig meisje in Egmond aan Zee tussen de stinkende mannen. Midalgan, zenuwzweet, nat geplaste broekspijpen. Al voor het startschot klonk, was de geur niet te harden. Om maar te zwijgen van de zweetlucht na afloop. Niet echt romantisch.
Zelfs nu ik volwassen ben en al jaren met de meiden loop, is flirten tijdens het hardlopen geen ‘dingetje’. De meiden zijn vriendinnen die ik overhield aan mijn baanatletiekcarrière. Behalve toen op de baan en nu in de kroeg, heb ik ons nog nooit betrapt op flirtgedrag. Als mannen passeren kletsen we gewoon verder over de koetjes en kalfjes van de week. Of het serieuze lief en leed.
Maar nu ik van het bestaan weet, moest ik het een keer uitproberen. Afgelopen vrijdag, tijdens mijn training op het strand. In de verte zag ik hem joggen. Ongemerkt liep ik vanzelf harder door die mooie kuiten voor mij. Toen ik dichterbij kwam, kroop mijn blik naar boven. Ook zijn billen en schouders mochten er zijn. Op het moment dat ik hem passeerde, draaide ik mijn hoofd om en zei hijgend op mijn charmantst: ‘Hhhallo’. Ik kreeg een wazige knik terug naar mijn rood aangelopen hardloophoofd…
Aanstaande zondag is de Dam tot Damloop. Dan start ik met de groep mensen die voor Metakids loopt. Ben benieuwd of er flirters tussen zitten. Bij mij maken ze in ieder geval geen kans, ook als ze niet stinken. En dat ligt dus niet aan die mannen. Het ligt aan mij. Door een van mijn sponsors begrijp ik het. Hij heeft een hekel aan hardlopen en excuseerde zich daarvoor met de uitdrukking: a gentleman will walk but never run. Blijkbaar val ik dus op gentlemen.